Het leven mag leuk zijn.
Met elk verhaal, elke letter en elk stukje tekst schrijf ik (hopelijk) de wereld een beetje blijer. Ik hoop een vuurtje te houden bij oude of nieuwe dromen, die ergens gaandeweg gedoofd zijn of diep verstopt zitten en staan te springen om nieuw leven.
Ik zou Siem niet zijn als ik naast schrijven stiekem ook een missie zou hebben. Met wat ik schrijf wil ik de wereld net een tikkie blijer maken. Een beetje meer hoop, een beetje meer lachen, een beetje meer liefde. Dat mensen na het lezen zo’n glinstering in hun ogen hebben, weet je wel?
Want in een wereld waarin alles kan, vergeten we soms hoe we ons eigen pad moeten volgen. Het is (veel te) makkelijk om af te dwalen, te doen wat hoort of gewoon maar de rest te volgen. Terwijl, we hebben allemaal een eigen droom. Een eigen pad. En daar hebben we zo nu en dan die aansteker voor nodig. Of, een cheerleader. Met een confettikanon.
Want wat is het echte leven als je niet elke dag iets doet waar je gelukkig van wordt
Laat ik vooropstellen dat ik zelf niet de hele dag in de rondte huppel met een confettikanon in m’n kontzak, al zou ik dat met liefde doen. Zelfs nu mijn eerste boek in de winkels ligt, blijft het zo nu en dan door mijn hoofd zingen: “Zou je niet een ‘normale’ baan kiezen? Hou het als hobby. Hier kun je toch niet van léven?”
Tsja, en misschien is dat waar. Maar wat ís het echte leven als je niet elke dag iets doet waar je gelukkig van wordt?
Doen wat je leuk vindt.
Ooit ben ik begonnen met een missie doenwatjeleukvindt. En eigenlijk doe ik dat nog steeds. Elke week, elke dag weer opnieuw kijken wat we er uit kunnen halen. Proberen, vallen en opstaan met een flikflak en een grote afzwaai;)
Echte verhalen!
Van leuke mensen, voor leuke mensen.
Begrijp me niet verkeerd: ik weet dat niet alles de hele dag heppiedepeppy is. Maar ondanks alles geloof ik dat de wereld toch bedoeld is om leuk te zijn. Niet meer, beter, mooier. Maar ik denk misschien juist wel een tikkie minder. Gewoon geluk vinden in die kleine dingen waar ze het altijd over hebben, weet je wel?
Want ze hebben wel gelijk. Het zit ‘m juist in die hobby’s, in je dierbaren, de mensen om je heen, de koude ochtenden op de fiets of de warme zon op je armen (ingesmeerd met die lekkere zonnebrand). De regen en toch kunnen lachen.
En dan temidden van alles ons geluk en een beetje liefde voor de wereld om ons heen vinden. Dát is waar het volgens mij om gaat. Geluk brengen, blij maken, de wereld net een beetje mooier maken. En dan het liefst met taal 😉
Missie
Wat dit nu met mijn missie te maken heeft? Alles eigenlijk. Ik ben dol op echte verhalen. Van échte mensen, voor échte mensen. Inclusief die van mezelf. Want iédereen heeft een verhaal te vertellen, en als je daar zelfde woorden niet aan kunt geven, dan doe ik dat met liefde! En het allermeeste hoop ik iedereen die meeleest een beetje blijer te maken dan daarvoor. Met een tikkie meer (zelf)vertrouwen, hoop en geloof. Dromen komen uit.
Nog even over die cheerleader op je nachtkastje dan…
Cheerleader op je nachtkastje is ontstaan als een knipoog naar datgene waar we mee naar bed gaan en waar we mee opstaan. Wat er (figuurlijk) op je nachtkastje ligt bepaalt alles. Hoe je in slaap valt en hoe je wakker wordt. Laat het iets zijn waar je blij van wordt.
Het liefst een goed boek natuurlijk!;) Maar als dat een brug te ver is, en toch je telefoon nog naast je kussen ligt te branden, dan hoop ik dat het teksten, verhalen of online berichten zijn waar je doorheen scrolt, voor dat tikkie extra geluk.