Kinderen. Je krijgt er zoveel voor terug! Maar echt.
Zo vaak zie ik de satire rondom moederschap. De vrije tijd die je verliest, je slaapritme, de vrijheid, een huis vol speelgoed. Je hoeft je socials maar te openen en je ziet de rijtjes met ach en wee aan je voorbijtrekken. En laten we eerlijk zijn: het is soms echt balanceren. Zeker in de tropenjaren. Dus ik snap het wel. Maar er is ook ontzettend veel wat je er wel voor terugkrijgt.
Ookal is het minder populair, ik vind het hoog tijd dat we ook dat geluid wat vaker laten horen aan elkaar. Want zoals we inmiddels door dezelfde (online) goeroes ook geleerd hebben: wat je aandacht geeft groeit. Laten we dan alsjeblieft niet alleen kijken naar de spaghetti op onze net gestucte muren en verwarde moederhoofden die nog net een slok koude koffie naar binnen weten te werken.
Want heel eerlijk, ik drink mijn thee echt vaker heet dan koud. Onze muren zijn prima en ons huis is niet 99% van de tijd bedolven met kinderspeelgoed. Natuurlijk, die momenten zijn er wel. En zéker weten dat ik ook bij vlagen met mijn handen in mijn haar me afvroeg ‘waar ben ik nu eigenlijk mee bezig’. Maar die momenten wegen niet op tegen alles wat er óók is.
Onze dochter is drie jaar, heeft energie voor tien, staat altijd op met een wijsje in d’r hoofd, staat zelden uit, maar maakt ons leven echt 1000 procent leuker. Dus ik besloot alles op te schrijven wat zij ons elke dag weer bréngt. Dit resulteerde in een meterslange lijst met dingen die je er wél voor terugkrijgt. En een stukje daarvan deel ik hier, om je uit te dagen en misschien wel te inspireren ook eens zo’n bless-me-lijstje bij te houden.
Want wat denk je van:
Getippel op de overloop ‘s ochtends als je nog half wakker bent. Of van die zachte handjes in je nek die je gedachteloos kroelen. Die lach als ze je zien (altijd), nooit meer stilte en altijd zingen en geklets in huis, verrassingen die verklapt worden, waardoor je eigenlijk altijd twee keer lol hebt, grapjes die je niet verwacht, hand in hand lopen, gekriebel in je haar, woorden die anders uitgesproken worden en daarmee eigenlijk nog leuker zijn, de allerzachtste beentjes van de wereld (!), voor 8:00 uur al dansen op kinderen voor kinderen door de huiskamer, luisteren naar vogels, ruiken aan bloemen, samen lachen (soms zelfs om niets), de helft van de tijd rennen, huppelen, wedstrijdjes doen en zelf weer kind zijn, aan één blik genoeg hebben, pretoogjes als ze iets bedenken wat eigenlijk niet mag en daardoor zelf ook wat minder serieus naar de dingen kijken, die grote ogen als ze iets nieuws zien, nieuwsgierigheid, vragen die je aan het denken zetten, nooit meer alleen zijn, een reden hebben om thuis te komen, kinderboeken lezen, tekenen, knutselen, met je handen bezig zijn en letterlijk altijd wat om handen hebben, onvoorwaardelijke liefde voelen, dingen kunnen relativeren, de essentie van het leven zien, meer naar buiten gaan, minder tijd betekent ook minder tijd op je telefoon, meer de wereld in, moediger zijn (want waarom mama, ben jij bang voor spinnen), overal tekeningen en kleur in huis, meer spelen, meer fruit eten, elke dag wel een keer lachen, een heleboel liefde, een basis waar je altijd op terug kunt vallen, een persoontje waar je de wereld mee kunt delen, jezelf zien, maar dan leuker, kledingkasten bomvol printjes en kleur, leren van je eigen fouten door ze niet te willen herhalen bij je kinderen en nog zoveel meer.
En bovenal: beseffen dat tijd schaars is, dus nog beter kiezen wat je wel en niet wilt doen.
Op een gegeven moment dacht ik: oké, ik kan blijven kijken naar alles wat ik niet meer kan. Maar daar schiet je niets mee op. Alles is te regelen, dus wees heel kritisch naar je eigen leven en bedenk: wat wil ik. En ga daarvoor. Niet blijven kijken naar wat niet meer kan, maar naar wat er wél is.
Ik heb een kéuze. En vanaf het moment dat ik dit ook zo ben gaan zien, is mijn leven zoveel mooier geworden. Ik geniet, ben dankbaar en zie het als mijn keuze, in plaats van mezelf in de rol van slachtoffer te plaatsen.
Kortom, kinderen veranderen zeker je wereld. Maar ik zou het voor geen goud willen missen. En er mórgen weer voor kiezen. Ook met spaghetti op mn nieuwe muren en plakhandjes op je nieuwe trui.
